AFRIKAANS

AFRIKAANS. CJ Langenhoven* het oor Afrikaans ’n uitspraak gemaak wat in ’n stadium dikwels aangehaal is: “Afrikaans is die enigste witmanstaal in Suid-Afrika wat nie klaar van oorsee af gekom het nie”. Dis natuurlik nie korrek nie – Afrikaans kan nie ’n “witmanstaal” genoem word nie. NP van Wyk Louw* het dit anders gestel: “Afrikaans is die taal wat Wes-Europa en Afrika verbind; dit suig sy krag uit dié twee bronne; dit vorm ’n brug tussen die groot helder Weste en die magiese Afrika – die soms nog so ónhelder Afrika; hulle is albei groot magte, en wat daar groots aan hulle vereniging kan ontspruit – dit is miskien wat vir Afrikaans voorlê om te ontdek.” Van Wyk Louw se “definisie” is klaar beter – maar daar ontbreek ’n belangrike element. Afrikaans se vroegste spore lê in Arabiese letters in die Kaap – toe Kaapse mense uit onder meer Maleisië Afrikaans daar geskryf het. Daarom sou ’n mens kon sê Afrikaans is die taal wat Wes-Europa, Maleisië en Afrika verbind en ’n brug vorm tussen die groot helder Weste, die eksotiese Maleisië en die magiese Afrika. Die taal word deur ’n groot deel van die Suid-Afrikaanse bevolking gepraat en/of verstaan, soos ook elders in die wêreld waar Afrikaanssprekendes hulle in “verstrooiing” bevind. Dit het ontwikkel tot ’n eersterangse taal wat in die kombuis en die sitkamer en die studeerkamer gebruik kan word. Een van die groot bakens in die relatief kort geskiedenis van Afrikaans, was die eerste volledige vertaling van die Bybel* in Afrikaans wat in 1933 verskyn het.

Soos Duits of Engels het Afrikaans ’n politieke “verlede”, wat egter nie toegelaat mag word om sy hede en sy toekoms te belemmer nie. In die hedendaagse Suid-Afrika, met elf amptelike tale dog ’n sluipende verengelsingsproses, word Afrikaans ongetwyfeld bedreig.

 

Sidebar