HASIDIM

HASIDIM. Teen die tyd van die Makka­beer*-opstand (167 vC) het daar verskeie polities-religieuse groepe soos die Hasidim, die Sadduseërs*, die Fariseërs* en die Esseners (Kyk by: Dooie See-rolle) in Juda* bestaan. Die woord hÇs¥d in Hebreeus* beteken “vrome” en beskryf ’n groep wat waarskynlik tydens die Persiese era ont­staan het as opposisie teen die amptelike Judaïsme* wat deur die priesterlike hiërar­gie verteenwoordig is. Hierdie aristokrasie het toenemend onder die invloed van die Hellenisme* gekom, tot die misnoeë van die ‘am haarefl (gewone mense), wie se leiers die Hasidim was. Kenmerkend van hier­die groep was hulle klem op vroom­heid en hulle verbete vaskleef aan die tora*, sowel as strewe na wysheid. Hulle het ook vir apokaliptiese* denke gesorg. Hulle was egter ook op die praktyk gerig en word later deur die rabbi’s* “die manne van daad” genoem. Hulle was nie radikaal-militaristies nie, aangesien dit juis die Hasidim is wat volgens 1 Makkabeërs 2:29-39 gewei­er het om op die sabbat* te veg. Die invloed van die Hasidim word in verskeie groepe­rings gevind. Dit is waarskynlik dat die skrywer van die boek Daniël* uit dié kringe afkomstig was. Verder is daar direkte verbande te lê tussen die Hasidim, die Esseners en die Fariseërs.

Sidebar