VERBOND, OU

VERBOND, OU. ’n Verbond (berit) is ’n kontrak, of ooreenkoms, en geskied tussen mense onderling (Gen 21:32) of tussen stamme en volke (1 Sam 11:1; Jos 9:6, 15). Met verbondsluiting is ’n eed* deur beide partye afgelê en Jahwe* geroep as getuie van die ooreenkoms. ’n Offer*dier is in twee dele gesny waarna die betrokke partye tussen die twee dele deurbeweeg het. Dit was ’n simboliese handeling met regsim­plikasies wat die dood sou verdien as ’n party hierdie verbond sou verbreek. Die sentrale idee is dat verbondsluiting nie sonder dood en bloedvergieting kon plaasvind nie (Heb 9:22).

Ook God het sy verhouding met sy volk in terme van ’n verbond uitgedruk, soos met Noag* (Gen 9:9-17), Abraham* (Gen 15:18-21), Dawid* (2 Sam 7), en die priesterlike verbond (Num 25:12-13; Deut 33:9; Jer 33:21). Die verbond van Sinai*2 (Horeb), waar Moses* opgetree het as middelaar (Eks 19:5; 24:5-8; 34:10, 27-28; Gal 3:19), is daarna telkens in die geskiedenis van Israel* hernu (Deut 29:1; 2 Kron 23:3; 34:31). Ook God bevestig sy verbond met ’n eed (Ps 89:4-5; 105:8-11; Luk 1:70-75; Heb 6:13-17). Die Ou Testamentiese* verbond is ’n “ou” verbond in die lig van die “nuwe” verbond (Jer 31; Mark 1:14; Heb 8:6; 9:15; 12:24). (Kyk ook: Nuwe verbond*, Ou verbond*, Sweer*.)

 

Sidebar